تقويم را بر گ مي زنم روز 25 آذر ماه آمده است 25 آذر ؟ خاطره شيرين دوران كودكي به سراغم آيد آري 25 آذر براي كودكاني چون من كه در سالهاي چهلم زندگيم خود هستند ياد آور روز بزرگي است روزي كه براي مادر جشن مي گرفتيم خيلي از ما حتي نمي دانستيم مناسبت اين روز بهر چه بود زيرا ما جشن براي مادرمان مي گرفتيم جشن براي مادري كه سالها براي ما مادري كرد و ما تنها مي توانستيم چند ثانيه اي با دسته گلي كوچك او را شگفت زده كنيم روزمادر براي ما يك روز خاصي نبود و نبايد هم باشد و چنين بود كه حتي وقتي بعد ها روز مادر تبديل به روز ديگري شد دو بار در سال جشن روز مادر مي گرفتيم كمي كه بزرگتر شديم قصه اينتر نت و روز جهاني مادر نيز آمد سه روز در سال را روز مادر مي گرفتيم مادر همه جا مادر است و بايد او را قدر دانست حال بهر هر روزي كه باشد ” روز مادر ” را عشق است به سالهاي دور مي روم آن سالها كه مادر بزرگ بوده و من پسرك مو طلائي كوچك كه مادر بزرگ مرا طلا صدا ميزد و مادر با غرولندي از سر شوخي مي گفت - خانم ! لوسش نكن اما نه خانم قصد لوس كردن مرا داشت و نه مادر به جد اين حرف را مي زد حكايت تنها قصه روزهاي شادماني كودكي ما بود روزهائي كه مادر را زن جواني مي ديديم قوي و مهر بان و دلسوز كه بهر خانواده تلاش مي كرد و من و خواهر چه در كمين روز 25 آذر بوديم تا او را به آغوش كشيم و گوئيم ” مادر روز ت مبارك ” و چنين بود كه سالهاي سال آذر براي ما پاكي آتش بود و نور بود و گرما بود و روزي كه مادر را قدر مي دانستيم قدر داني از مادر همواره واجب است و شايد به همين دليل است كه وطن را مام ميهن نام نهاده اند وطني كه دوستش داريم به وسعت تمام روزهائي كه چشم باز مي كنيم و حس داريم كه ” من ايرانيم ” حال فرقي ندارد در داخل خاك و يا در فراسوي خليج پارس و يا آن سوي كوههاي سهند و سبلان و يا دور تر از خراسان و زابل و رود هيرمند و يا در پشت درياي آبي خزر باشي در هر كجاي اين هستي كه باشي, آن حس ايراني بودن است كه ترا ايراني سازد همان حسي كه چون روز مادر مخصوص روزي نيست متعلق به لحظه اي نيست عشق به ايران و ايران زمين و اين خاك پاك مگر تواند كه لحظه اي خاموشي گزيند ؟آري اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است حتي اگر ديده نشود معشوق حتي اگر نشنوي صداي ترنمهاي عاشقانه را باز معشوق همان معشوق است و عشق همان جاودانه بي مكان و زمان خواهد بود و مادر و وطن و مادري و مام ميهن متعلق به روز و ساعت و لحظه اي نيست كه بايد همواره به آن عشق داشت و مهر داد و عشق گرفت و باور كرد كه تا زيستني هست عشق هست و ميهن است و مادر نيز هست باز روز 25 آذر آمده است و ترانه هاي ناخدا بهر عشق ناله ها دارد نخست به ياد مادر است مادري كه از او دور است همان مادري كه هميشه او را به ياد دارد و تا عمري در وجود و خون در رگ و دمي در سينه است به او عشق مي ورزد حال اگر دو ر باشد به دور از مام ميهن باشد برايش آرزوي سلامتي و عشق و شادماني و رسيدن به بهترين ها مي كند زيرا به او عشق و شادماني و بزرگترين هديه يعني زيستن و بر خور داري از عشق مادري چون او را داده است سپس به ياد مادراني مي كند كه داشته و دارد به ياد مادر بزرگي كه او را طلا مي گفت اينك در سرزمين دور دستي به انتظار او است آري سلامي ديگر به مادر بزرگي كه او را طلا صدا كرد و لحظه هاي زريني از عشق و انسانيت را به او داد و باز به ياد كساني ديگر مي افتد كه در طي سالهاي زيستنش به او مادري كردند آري خواهر مادر كه او نيز خاله مهر باني بود و مهر داد و در زمستاني مهر او از ما دريغ شد و باز به ياد بي كران مادران مي افتد كساني كه مادري كردند و مي كنند و خواهند كرد براي آنها عشق مي فرستد به معلمين كه داشته است تمامي معلمين كه او را در جهت بهينه شدن ياري كردند و اگر نتوانسته است كه به آن چيزي كه مهر آنها را لياقت بوده برسد ناشي از كم توانيش بوده است آري در روز مادر به تمامي آموزگارانش درود مي فرستد و باز در روز مادر به ياد سرزمين مادري مي افتد پند پدر بزرگ اين ديار را به ياد مي آورد و مي گويد اي ايزد مهر بان ,ايران مرا از دروغ و خشك سالي نجات بده خشك سالي تنها نشان ظاهري ندارد گاهي اوقات خشكي دلها و برهوت شجاعت و يگانگي و انسانيت و عشق به هم وطن و عشق به ميهن و عشق به هم نوع و تلاش براي ساختن مام ميهن .. نيز مي تواند خشك سالي نام گيرد و از اين رو است كه آرزو دارم مام ميهن از خراسان خيام و عطار و مولانا و فردوسي و.. از سيستان زال و نريمان و رستم و از جنوب ميزبان سواحل خليچ پارس از مشرق دلير مندان كردستان از آذربايجان زرتشت و بابك و ستارخان و باقر خان و از شيراز حافط و سعدي و از اصفهان نصف جهان و همه ذره ذره اين خاك پر فتوح از بيگانگي و از خيانت و از دروغ و رسوائي و نفرت و ذلت پاك گردد آري آري 25 آذر براي مادرم و تمامي بانوان بي همتاي سرزمينم ,مادران يگانه ايران زمين , مام ميهن ,ايران عزيزم شادماني و بركت باد

سالها گذشته است نامش را تغيير داده است روزگاري با پسوند ” جان ” پشت نامش او را صدا مي كردند حالا اين پسوند جايش را به ” خان ” داده است تفاوت نگارشي يك نقطه است اما از بعد احساس به قول خواجه بين تفاوت از كجا تا به كجاست؟ و اين تغيير شكل پسوند است كه باعث شده ديگر حس پسربچه بودن را از ياد برد نام مرد را بر خود دهد اما مگر مردي را توان كه با نامي جست ؟ مردي بايد حكايت مردانگي داشته باشد و او در طي سالها سعي نمود كه مردانگي را آموزد آن آموزه هائي كه از ديار دور مانده بودند از مرداني چون سياووش و آرش و آريو برزن و رستم فرخزاد و بابك خرم دين و يعقوب ليث و ابو مسلم خراساني و شاه اسماعيل اول و كريم خان زند و امير كبير و عباس ميرزا و ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل وستارخان و باقرخان و پورياي ولي و دكتر مصدق و دكتر فاطمي تختي و … نامها بي شمارند مردانگي كه گفت نيك بيانديش نيك رفتار كن نيك بگوي و او سعي نمود كه چنين باشد حتي اگر زمانه بخواهد كه با او و مردان و زناني كه چون او مي انديشند ناسازگاري كند و دلشان بشكند و بي مهري با آنها نمايد و توهينشان كنند و در زنده بودنشان به دار بكشند نه جسمشان را كه جسم منزلگه موقتي است بلكه افكارشان و روحشان و باورشان و اميد شان و ايمانشان و مهمتر از همه عشقشان را به سخره كشند اما مرد مي دانست كه يكي ديگر از خصلتها مردانگي ” صبر ” است و براي اين صبر بايد نگاه ويژه داشت….. در خيابانهاي شهر راه مي رود بوي آشنائي مشامش را نوازش مي دهد بوي سوختن چوب است نگاه روزمرگي مي گويد ” بنگر كه چه آلوده كننده اي است ” و يا ” خيابان پر از نفحه دود و كثيفي است ” اما نگاه مرد تبديل به نگاه پسر كوچك مي شود اين بوي چوب سوخته او را به ياد جنگلهاي سرزمين مادري مي اندازد او را به ياد آش ,مهر بان مادر بزرگش مي اندازد او را به ياد مادر و خاله و دائي مي اندازد او را به ياد روزگار كودكي مي اندازد آن هنگام كه همه چيز زيبا بود و وجدان پاك و بوم ذهن چه سپيدي براقي داشت و اين گونه است كه باور مي كند مي توان گونه ديگر نگريست .به خيابان مي نگرد در انبوه جنگل سرگردانان ارابه هاي بنزيني هيچ كس به درختان سر به فلك كشيده خيابان قديمي تهران نمي نگرد همه جا را فقط شلوغي و آلودگي و سر سام و سگرمه هاي درهم رفته گرفته است اما اگر تنها دومتري از سطح پياده رو بالاتر روي مي نگري كه چه زيبا است پسر بچگي كردن !آري درختان را بيني كه زمستاني شده اند همه بلند و پر صلابت و در بالاي سر آنها آسمان آبي زمستاني است سرد و آبي و همراه ابرهاي سپيدي كه سلامي ديگر به جهان داده اند و مرد لبخند مي زند و خوشحال است كه بار ديگر افكار پسر بچگي به سراغش آمده است بار ديگر آن حس ” جان ” شنيدنها به سراغش مي آيد و ” خان ” و ” خانها ” را به دور مي افكند و لبخند مي زند به ياد نوشته هاي آن كاتب دور دست مي افتد كه مي گفت ” به دنبال رو ياهاي خود برو” و اين يعني تبديل ” خان ” به ” جان ” شدن يعني از ” بزرگي ” رو به ” كودكي “رفتن يعني ” بوم خط خط شده ذهن ” را تبديل به ” بوم سپيدي كردن ” رفيقي به مرد مي گفت -تو زمان داري و همين زمان است كه باعث مي شود ببيني و بنگاري و مرد او را پاسخ داده بود – قصه من داستان زمان نيست بحث ديدن و نگاه كردن است اين همه غرقه در خود شدن و ” خان ” بودن ما را از نگاه كردنها باز داشته است بايد باور كرد بايد به باور كودكي بز گشت همان باوري كه مي گفت آري ,آري سخن عشق نشاني دارد بايد ايمان داشت به سرزمين رويا ها بايد باور داشت به اقليم آرزوها بايد عشق داشت به سراي آزادي و عشق و اميد و شادماني و اگر چنين نكنيم بوي چوب سوخته را بوي دود به مشام وارد كنيم و يا نمي توانيم حتي دومتر بالا تر از سر خود را ببينيم همان جائي كه آسمان بزرگ شهر سر برافراشته آبي و سپيد ابري و پر اميد آري بايد ” خان ” را از ياد برد ” جان ” را به آغوش گرفت بايد اميد داشت بايد باور ها را دنبال كرد بايد درو كرد بذر فكرهائي كه نشان از انسان و انسانيت داشته و دارند بايد كوشيد بايد عاشقي كرد آري آري بايد دنبال سرزمين آرزو كرد كلام خواجه را شنيد اندكي صبر , سحر نزديك است و براي رسيدن به يان باور رخت عشق بر تن نمود عشق به خويشتن ,عشق به هم نوع,عشق به ميهن, وعشق به خود عشق كه گفته است جان بي جمال جانان ميل جهان ندارد/ هركس اين ندارد حقا كه آن ندارد در هيچ كس نديدم نشاني زآن دلستان/ يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد

نشان عاشقي را در چشمها و حرفها و زيستنمان نشان دهيم كه همگان خبر شوند كه آنگاه است كه همه فرياد زنيم

بي خبران, خبر ,خبر , ميكده باز مي شود

بي خبران, خبر ,خبر , ميكده باز مي شود

و پسر بچه اي كه ديگر جسم مردانه خو د را از ياد برده مي سرايد

بي خبران, خبر ,خبر , ميكده باز مي شود

دخترم مشغول صحبت كردن با دوستش غزال  است آنها معمولا از درس و رفاقتها وشاديها سخن مي گويند اما اين بار به نظر مي رسد كه گفتگوي آنها جدي تر و حال و هواي ديگري دارد صحبت در مورد نمره 20 هم شاگردي آنها است كسي كه به ادعاي آيلي دخترم و دوستش با تقلب و بدو ن شايستگي  نمره 20 گرفته است و آيلي و غزال ( دوستش ) به شدت در گير غيبت گوئي بر عليه آن بي نوا هستند تلفن كه تمام مي شود گويا قصه خشم پايان نگر فته است به سمت من مي آيد و مي گويد

-         بابائي ! اين هانيه ( دوستي كه نمره 20 گرفته است ) خيلي پررو است چون هم تقلب كرده و هم اين كه مي گويد كه خودم آن را گرفته ام, اين دفعه مي دانم با او چه كار كنم  بايد نمره تاريخ و مدني من بيشتر از او باشد حتي اگر هانيه تقلب كند و خانم (آموزگار) هم بي جهت از او دفاع كند

آيلي را عصبي  مي بينم به او مي گويم

-         گنجه ذهنت شلوغه ها آيلي

آيلي با تعجب مرا مي نگرد و مي پرسد

-         بابا به خدا كمدم را مرتب كردم

اين حرف آسيلي شليك خنده مرا باعث ميشود دختركم آنقدر حساسيتهاي مرا در مورد نظم و ترتيب شنيده كه هر گنجه اي را كمد هاي هميشه نا مرتب اتاقش مي داند كمي كه خنده ام كم مي شود به او مي گويم

-         دخترم ! از گنجه ذهنت صحبت كردم  , آنجا را هم مرتب كردي ؟

آيلي مبهوت مرا مي نگرد و من ادامه مي دهم

-         آيلي جون ! هر آدمي يك گنجه ذهني نيز دارد در اين گنجينه ذهن تمامي افكارش وجود دارد تمامي افكاري كه هم خوب درون آنها و هم بدها را مي توان در ميانشان يافت شودو  اين با آدمي است كه نبايد بگذارد افكار بد گنجه ذهنش را نامرتب كنند مثلا در مورد هانيه كه گفتي با تقلب نمره 20 گرفته و خانم معلمتان با ناآگاهي اصرار دارد كه نمره او 20 است يكي از آن فكرهاي بد است و  باعث شده كه گنجه ذهنت به هم بخورد و تو هدفت را گم كني ؟

آيلي مي پرسد

_ هدفم را گم كرده ام ؟

با سر نشان تصديق مي دهم و مي گويم

-         يكي از چيز هائي كه باعث بر هم ريختن گنجه ذهن مي شود گم كردن هدف است تو مي خواهي كه درس بخواني و موفق باشي و اين نبايد هيچ ارتباطي به نمره هانيه داشته باشد رقابت چيز خوبي است اما وقتي  رقابت و اصولا شركت در يك رقابت ارزش دارد كه شرافت مندانه و در شرايط مساوي باشد حالا اگر هانيه نمره 20 هم كه با تقلب گرفته باشد و خانم معلم هم آن را تاييد كرده باشد هيچ ارزشي ندارد و نبايد حمايت خانم معلم و تقلب هانيه باعث شود كه تو از هدف اصليت دور بشوي و براي خودت و پيشرفتت مانع درست كني و گنجه ذهنت را بر هم بزني

آيلي با چشمهاي زيبايش مرا مي نگريست و بعد پرسيد

-         خوب براي مرتب كردن گنجه ذهنم چه بايد بكنم ؟

-         نگاهي به او كردم و پاسخ دادم

-         اول از هر چيز نبايد بگذاري كه هدفت گم شود و هر عاملي كه تمركز ترا بر هم مي زند را بايد حذف كني تو بايد تاريخ و مدني را براي خودت و ياد گيري و پيشرفتت بخواني  و نبايد  دغدغه ين فكر را داشته باشي كه هانيه چه نمره اي با تقلب و حمايت خانم معلم مي گيرد چون بايد بداني كه بر فرض مثال اگر خانم معلم تبعيض بين هانيه و بقيه بچه ها قائل مي شود ,خوب تا كي مي تواند  اين تبعيض ادامه داشته باشد ؟

وفتي ديدم آيلي جوابي به پرسش من نداد گفتم

-          حداكثر تا آخر امسال است هانيه سال ديگر چه بايد بكند ؟آينده او و سطح سوادش چه خواهد شد ؟اصلا زندگي هانيه كه شامل نمره هايش و رفتارهاي مغرورش بابت تقلبي كه كرده بايد عاملي باشد كه تو راه صحيح تر يعني درس خواندن و آگاهي بيشتر را ادامه دهي و نگذاري كه گنجه ذهنت بر هم بريزد مي داني گنجه ذهن دقيقا مثل گنجه هاي معمولي لباس و كتاب هستند و وقتي كه بر هم ريخته شوند هيچ وقت نمي توانند به تو كمكي كنند و باعث شوند كه تو  هيچ وقت نتواني چيزي را  در آنها پيدا كني پس حالا بايد گنجه ذهنت را مرتب كني

آيلي با لبخند شيطنت آميزي پرسيد

-         بابائي ! چه كارهائي بايد بكنم ؟

لبخندش را پاسخ دادم و گفتم

-         نخست اهدافت را در ذهنت مرتب مي كني و بعد بر روي اهدافت تمركز مي كني و بعد قدمها را با حوصله بر مي داري و نمي گذاري چيز هائي كه باعث ناراحتيت مي شوند به ذهن تو هجوم بياورند بايد به خودت بگوئي كه تو مي تواني بدون تقلب و بدون حمايتهاي بي دليل ديگران به اهدافت برسي و با تكيه به خدا و سعي و تلاشت و استفاده از پشتكار و يك گنجه مرتب ذهن  به طور حتم در صد شانست بالا  است

-         آيلي نگاهي به من كرد و گفت

-         بابائي ! مي توانم به غزال زنگ بزنم و از گنجه ذهن با او هم صحبت كنم؟

با علامت سر علامت تصديق مي دهم و مي دانم كه دانستن راز  گنجه ذهن مرتب چه گنج بزرگي  براي اين دو دختر كوچولو و هر شخص ديگري مي تواند باشد

www.tourajateef.blogfa.com

tourajatef@hotmail.com

سالها است كه او را مي شناسم چون نامش ” شهاب “است شهابي گونه آيد و شهابي گونه رود خشمش و نا اميدي هايش و غمش همه شهاب گونه هستند و خوش حالم كه عشق و مهر و وفايش شهاب گونه نيست و ماندني چون آسمان پرستاره بسياري از شبها است كمي نگران است نگران از نامردي ها و  نامردمي هائي  است كه سالها با او شده و همچنان مي شود به عنصر زيباي آگاهي رسيده است ديگر  به ظواهر نگاه نمي كند و معتقد به  بيت شعري است كه حافظ شيرين سخن در مورد برخي آدمهاي دورو و ياوه گو گفته است

واعظان كين جلوه در محراب و منبر مي كنند/ چون به خلوت مي روند آن كار ديگر مي كنند

سالها چوب مناديان اخلاق و راستي و پاكي را خورده است همان هائي كه در خيابانها و شهرها و روستاها و منازل مي بيني تسبيحي به دست ووردي برزبان  و پشت تقوا و پاكي جعلي سعي در به اسارت كشيدنها دارندوهمه ما به نوعي با آنان برخورده ايم و شهاب نيز اين گونه است او در يك كشمكش دروني است از سوئي نگران آينده است و از سمت ديگر چشم به وعده هاي زيبائي دارد كه آن واعظ بي عمل دوخته است از من پرسد

-         ناخدا ! مي ترسم! تو بگو چه كنم ؟

نخست پند حافظ را به او دهم و گويم

-         داني  وعظ بي عملان ,واجب است نشنيدن ؟

نگاهم مي كند باز شهابي گونه شده است ديگر آثار آن غم پنهان را در سيمايش نمي بينم و شنوا مرا مي نگرد و من از از او پرسم

-         خيمه زندگيت بر پايه كدام تيركها برافراشته شده است ؟ تيرك اصلي خيمه ات چيست؟

سيماي متعجب شهاب مرا به تبسمي وامي دارد و خود را سرزنش مي كنم كه چرا نمي توانم خارج از تمثيل و اشاره ها سخن گويم ؟ به همين دليل مي گويم

-هر كدام ازما خيمه داريم كه نامش زندگي است ودر زير اين خيمه زندگي مي كنم  مي داني هر خيمه اي بر روي تيرك اصليش كه در ميانه خيمه است افراشته مي شود براي برخي اين تيرك ريا و تزوير و استفاده از ديگران است چون همان واعظي كه تو سالها با او كار كرده اي براي ديگري  دروغ و مجيز گفتن و خيانت كردن و خود فروختگي و پول ارباب را بهر نوكري گرفتن  مي تواند تيرك اصلي باشد آن ديگري مي تواند پول و قدرت را تيرك اصلي گيرد و سعي كند به هر گونه كه تواند به قدرت رسد خون ريزد ودزدي و خيانت و جنايت كند تا قدرت اول شود شايد آن يكي ديگر به دنبال كناره گيري باشد گوشه عزلت اختيار كند نفي نمايد همه چيز و همگان را و نام تيركش را كه “نا اميدي “است حس نكرده و نداند آدمها متفاوت و تيركها هم متفاوت هستند اما خيمه با چه تيركي مي تواند خيمه بي ترس باشد ؟

نگاهش مي كنم و منتظر پاسخي از او هستم مرا مي نگرد لبخندي به او زنم كه چون برادري دوستش دارم و مي گويد

-         تيرك عشق است كه خيمه را استوار سازد آري تيرك عشق و يا همان تيرك اعتماد به يزدان است كه باعث مي شود خيمه با پر جا باشد .هرگاه ايمان داشتي كه ايزد بهترين را برايت خواهد و بهينه ترين ها را تدارك ديده است و او است كه مي گويد ” بخوان تا اجابت كنم “و بايد به او  نخست اعتماد و بعد اعتقاد داشته باشيم آن گاه خيالت  براي ادامه زندگي راحت خواهد شد. مي داني كه او تو را رها نخواهد كرد  روزي تو و موفقيت و پيشرفت و بهينه شدنت همه به او ربط دارند نه به آن واعظ بي عمل كه خود اسير ديو خودخواهي و تيرك غرور است و يا آن اربابي كه هرگاه حس كند نوكرش جواب نمي دهد آن را عوض كند و يا آن خود فروخته اي كه فكر مي كند اربابي كه خون و جنايت كرده و دروغ گفته و ريا نموده و از ارزشهاي انساني دور شده مي تواند جاودانه باشد آري بايد خدا را حس كرد در آغوش او جاي گرفت باورش كرد كه او محكم ترين و قوي ترين و بهترين تيرك را براي زيستن ما در زير سايه اش خواهد بود پس ايمان به او و بعد به خودت و اميدبه او و سپس به خودت و عشق به او و آنگاه  به خودت داشته باش

به چشمهاي شهاب چشم مي دوزم و لبخندي زند و مرا به ياد شعر حافظ اندازد

دلنشان شد سخنم تا تو قبولش كردي

آري ,آري سخن عشق نشاني دارد

ومن نور اميد و دل گرم به ايمان و عشق را در چشمهاي شهاب ديدم و دانستم كه شهاب گونه نخواهد بود و چون آسماني پرستاره جاودانه و او را يزدان به سوي بهترين ها رهنمون سازد

www.lonelyseaman.wordpress.com

tourajatef@hotmail.com